Digitale soevereiniteit leeft in de boardroom, maar verdampt in de uitvoering

Basismonitoring vaak onvoldoende

Uit de rondvraag blijkt dat 74 procent van de organisaties digitale soevereiniteit belangrijk vindt bij strategische IT-keuzes. Toch beschikt nog niet eens de helft (46%) over basismonitoring van hun IT-omgeving, en werkt slechts een minderheid met geïntegreerde of proactieve observability. “Hierdoor hebben veel organisaties onvoldoende zicht op hun data- en IT-landschap. Dit terwijl inzicht in datastromen, afhankelijkheden en afwijkingen cruciaal is om risico’s te ontdekken en beheersbaar te maken”, zegt El Farissi.

Daarnaast wijst El Farissi op het EU Cloud Sovereignty Framework. “Dit framework laat zien dat digitale soevereiniteit heel veelzijdig is. Door die complexiteit vinden organisaties het lastig om digitale soevereiniteit te realiseren.” Ook ontbreken vaak de juiste tools en processen om daadwerkelijk inzicht te creëren en digitaal soeverein te zijn, merkt El Farissi. “Je kunt pas duidelijke beslissingen nemen als je weet wat je hebt, en waar het staat. Alleen basismonitoring volstaat niet.” Het grootste struikelblok bij het gebruiken van observability-tools is dan ook het gebrek aan mensen met kennis en kunde en het rekening houden met internationale regelgevingen, blijkt uit het onderzoek. 

Risicobesef groot, maar grip klein

Daarnaast blijkt uit de rondvraag dat bijna de helft van de organisaties (48%) externe leveranciers - bijvoorbeeld cloudproviders - als een risico ziet voor compliance en security. Dit staat haaks op wat organisaties volgens het onderzoek zeggen te doen: beperkte monitoring van data, versnipperde data governance en sterke afhankelijkheid van uitbestede securitydiensten. Vooral op het gebied van data‑governance is de volwassenheid beperkt. Slechts één derde van de organisaties beschikt over een uitgebreid data‑governance‑model. Veelgenoemde uitdagingen zijn datakwaliteit, het ontbreken van een single source of truth en het voorkomen dat gevoelige data onbedoeld bij externe partijen terechtkomt.

“Organisaties weten waar de risico’s zitten als het gaat om compliance en security, maar kunnen deze risico’s onvoldoende volgen, sturen en indammen”, aldus El Farissi.

Exitstrategie vaak een 'geruststellend document'

Verder blijkt dat veel organisaties een exitstrategie hebben: een plan om data veilig over te zetten naar een ander systeem of een andere leverancier. Maar in de praktijk zijn veel exitstrategieën zelden getest of niet goed uitvoerbaar. Organisaties hebben vaak wel contractuele afspraken en datalocatie-eisen, maar zonder inzicht in datastromen, afhankelijkheden en ketens blijven deze afspraken theoretisch. Een exitstrategie is niet meer dan een geruststellend document”, legt El Farissi uit.  

Digitale soevereiniteit blijft theorie

Toch ligt het verschil tussen bewustwording en uitvoering niet altijd aan de organisaties zelf, benadrukt El Farissi. “De intentie om digitaal soeverein te zijn is duidelijk aanwezig. Maar zonder inzicht in datastromen en afhankelijkheden van externe partijen blijft dit vaak een ambitie die moeilijk waar te maken is. Organisaties kunnen pas echt ‘in control’ zijn wanneer ze volledige transparantie hebben over hun IT- en datalandschap”, concludeert El Farissi.

Lees het volledige trendrapport ‘In control zonder af te remmen’ voor een verdieping van deze inzichten.